سریال «مستوران» به کارگردانی سید علی هاشمی/ «مستوران» سریالی است که توانسته به هدفش یعنی پیوند مخاطب با قصه‌های کهن دست یابد

به نقل از آرتیها از هفته گذشته فصل دوم «مستوران» به کارگردانی سید علی هاشمی روی آنتن شبکه یک رفت. سریال «مستوران» با پشتوانه افسانه‌ها و حکایت‌ها کهن ایرانی تولید شد و همین ویژگی اصلی آن است.

«مستوران»، سریالی که بعد از موفقیت فصل اول، فصل دومش تولید و روانه پخش شد. این سریال در قسمت‌های نخستین تا چه اندازه توانسته به اهدافش که یکی از آن‌ها پیوند مخاطب با قصه‌های کهن است، دست پیدا کند.

سریال «مستوران»

خلاصه داستان سریال «مستوران»

فیلمنامه «مستوران ۲» را محمد حنیف نوشته. او برای نگارش قصه این سریال از منابع مختلف استفاده کرده و نگاهی ویژه به رمان خود یعنی «مستوران» داشته. این اثر سال ۱۴۰۰ به بازار نشر پا گذاشت. داستان سریال از جایی شروع شد که لطفعلی (کاوه خداشناس) تبدیل به جوانی برومند شده و مثل پدر در حرفه عطاری مشغول به فعالیت است. او روزی با ماه منیر، دختر حاکم مستوران (محیا دهقانی) ملاقات می‌کند و عاشق هم می‌شوند.

قصه‌های کهن ایرانی

روایت قصه

شیوه روایت قصه به سبک «یکی بود؛ یکی نبود» است و به همین نسبت ساختار قصه به فانتزی پهلو می‌زند. قاب‌های کارگردان (سید علی هاشمی) کلاسیک است و استفاده‌ای کامل از رنگ و لعاب و نور و … برده. هدف این بوده تا قاب‌های سریال شبیه مینیاتورهای ایرانی شود و از این حیث «مستوران» جلوه ای جذاب گرفته.

ریتم سریال هم معقول است اما شاید عده‌ای از اساس چنین قصه های را نپسندند. دلیل هم روشن است: «مستوران» داستانی افسانه ای دارد و قصه آن «رئال» نیست. بنابراین گره افکنی و گره گشایی سریالی با چنین مختصاتی گاه محکم نیست؛ درست مثل قصه‌های کهن ایرانی. برای آن دسته از مخاطبان که به شنیدن افسانه‌ها عادت دارد. اما تماشای «مستوران» تجربه ای شیرین است.

 محیا دهقانی

کاراکترها

در قسمت‌های ابتدایی سریال، اغلب شخصیت‌ها از داستان سهم داشته اند. عملکرد محیا دهقانی و کاوه خداشناس در نقش دو جوان دلداده خوب است و بهنام تشکر شخصیت جدی و مستبد حاکم شهر مستوران را قابل قبول ارائه کرده. کاراکترهای افسانه‌ای سریال هم اتفاق مثبت سریال است. مثل الهه خادمی در نقش یک زن بی رحم و رئیس قبیله وحشی‌ها، رابعه اسکویی در نقش جادوگر، یدالله شادمانی در شمایل دوال پا و … 

فصل اول و دوم «مستوران»

در پایان

جای خالی ادبیات کهن ایرانی در سریال‌های تلویزیونی به شدت احساس می‌شود. فصل اول و دوم «مستوران» تا حدودی این خلا را پر کرده است اما این میزان کافی نیست. گنجینه‌ای ارزشمند از گذشتگان به دست ماست که می‌تواند منبع تولید آثار نمایشی باشد. اگر این اتفاق به طور مستمر رخ دهد بخشی از تاریخ و فرهنگ غنی ایرانی که افسانه‌ها جزئی از آن است، بازنمایشی می‌شود. این راهی است که سازمان اوج در چند سال اخیر پا در آن گذاشت. نمونه دیگرش علاوه بر «مستوران»، نمایش موزیکال «هفت خان اسفندیار» است که بهار و تابستان امسال روی صحنه رفت.

سریال مستوران از محصولات سازمان اوج است که از شنبه تا چهارشنبه ساعت ۲۲٫۱۵ روی آنتن شبکه یک می‌رود.

دیدگاهتان را بنویسید