در این مطلب از آرتیها بررسی سریال «سیاهچاله» را میخوانید. سریال «سیاهچاله» محصول سال ۱۴۰۲ شبکه نمایش خانگی «فیلم نت» به کارگردانی حسین نمازی و تهیهکنندگی «سعید خانی» میباشد. «محمدعلی حسینی» و «پوریا شجاعی» نگارش فیلمنامه را بر عهده دارند.
خلاصه داستان سریال «سیاه چاله»
«سیاه چاله» سریالی طنز درباره خانوادهای فقیر است که بعد از مرگ پدرشان، انتظار ارثی عظیم را دارند، تا اینکه متوجه میشوند پدر مرحومشان، خانه ویلایی خود را وثیقه وام کلان یک اختلاسگر کرده و حالا فاصلهای با بیخانمانشدن ندارند. آنها تصمیم میگیرند تا از لوله نفتی که از زیر خانهشان رد میشود، به اندازه بدهی بانک، نفت استخراج کنند و خانه را نگهدارند. این تصمیم، موافقین و مخالفینی در خانواده دارد که هر کدام به نحوی سعی میکنند حرف خود را به کرسی بنشاند.
ساده لوحی و مهربانی پدر خانواده، همه خانواده را به دردسر میاندازد و باعث میشود که افراد سودجو، از این موقعیت به خوبی استفاده کنند.
حسن پورشیرازی، ژاله صامتی، مهران احمدی، شهره سلطانی، الناز حبیبی، مجید نوروزی، سعید عطائیان، صفر محمدی، سعید نعمتی، ایمان براتپور، میثم رازفر و رضا بهبودی، عباس جمشیدیفر و بهرنگ علوی با حضور غلامرضا نیکخواه و بیوک میرزایی از جمله بازیگران «سیاهچاله» هستند.
نکات منفی و مثبت سریال «سیاهچاله»
نکات مثبت: در میان شوخیهای اغلب سطحی سریال، گاهی یکی دو تایی میگیرد و میتواند مخاطب را بخنداند.
تواناییهای مهران احمدی در اجرای نقش کمدی باعث شده بسیاری ازشوخیهای فیلم در عین ضعیف بودن، گاهی مخاطب را بخنداند.
نکات منفی: کلیت سریال «سیاه چاله» بر پایه تنش در موقعیت بنا شده است. به طوری که تمام موقعیتهایی که در سریال شاهد آن هستیم شامل جیغ و فریاد بازیگران به مدت طولانی است!
روند سریال به شدت کُند است. اغلب موضوعاتی که میتواند در عرض نیم ساعت مطرح و به هدف برسد، حتی تا ۲ قسمت هم ادامه پیدا میکند!
بعضی از شخصیتهای سریال تنها برای ازدیاد نفرات در مقابل دوربین در سریال حضور دارند و بود و نبودشان تاثیری در روند قصه ندارد.
نکته منفی و پررنگ دیگری که در سریال به چشم میخورد، بیاحترامی فرخ به پدرخواندهاش و حرمت نگذاشتن به بزرگترهاست.
نقد سریال «سیاهچاله»
در سریال سیاهچاله شباهتهایی بود که در فیلم «شادروان»، دیگر ساخته حسین نمازی، نیز به چشم میخورد. فیلم «شادروان» با بازی بازیگرانی چون سینا مهراد، گلاره عباسی، نازنین بیاتی، رویا تیموریان و بهرنگ علوی، دومین فیلم بلند سینمایی نمازی بود. فیلم «شادروان» نوروز ۱۴۰۱ بهطور عمومی اکران و به یکی از آثار نسبتا موفق سال گذشته تبدیل شد.
اما نکته نگرانکننده به جنس تیپسازی کار برمیگردد. درست است که، با توجه به ماهیت اثر، نزدیک شدن کاراکترها به تیپهای عمومی و ساده قابل انتظار است. اما حتی تا اواخر قسمت اول هم هنوز کنشی از شخصیتها ندیدهایم که ذرهای رنگ و بُعد به آنها بخشید. بهطوری که میتوانیم اکثر شخصیتهای کلیدی را با عناوین سادهای همچون «مرد سادهدل»، «جوان بیعار»، «داماد پولپرست» و «زن دلداده بیفکر» معرفی کنیم.
«سیاهچاله» سریال نسبتا شلوغی است و بنابراین کارگردانی حسابشدهای را میطلبد. نمازی در مدیریت سکانسهای پرجمعیت (از جمله بخشهایی از مراسم عروسی اواخر قسمت دوم) موفق نشان میدهد. اما در عین حال به این نکته هم توجه دارد که نباید تمام سریال را به نمایش جمعیت پرتعداد اختصاص دهد.
در عوض در مواردی با استفاده از توالی نماهای شلوغ و خلوت، به بارور شدن حس طنز کمک میکند. شاید بهترین نمونهاش جایی باشد که مراسم عروسی به هم ریخته اما جمشید (حسن پورشیرازی) و رستم (مهران احمدی) در حین استراحت میان حفاری زمین و در حالی که گوشی به گوش دارند و صدایی نمیشنوند، فارغ از هیاهوی پشت سر در حال استراحت و نوشیدن چای هستند.