به نقل از آرتیها پیمان معادی نویسنده و بازیگر سریال «افعی تهران» با انتشار پستی در اینستاگرامش نوشت: سومین همکاری من با مریلا زارعی بعد از دو تجربه فوق‌العاده درباره الی و جدایی نادر از سیمین. هر بار از همکاری با این بازیگر فوق‌العاده و این انسان شریف به وجد میام و لذت واقعی بازیگری رو می‌چشم.
مریلا زارعی این روزها به واسطه بازی در دو سریال «افعی تهران» و «جنگل آسفالت» بار دیگر در مرکز توجه‌ها قرار دارد. در «جنگل آسفالت» جز یک سکانس جذاب، هنوز بازی بیشتری از او ندیده‌ایم، اما در «افعی تهران» با وجود اینکه نقشی فرعی دارد اما بخش مهمی از بار جذابیت سریال را به دوش می‌کشد.
افعی تهران یکی از متفاوت‌ترین نقش‌های زارعی است. به مدد تجربه‌های فراوانی که از ایفای نقش‌های مختلف به دست آورد، این نقش را طوری از آن خود کرده که کاملا می‌توانیم باورش کنیم. به بهانه حضور قدرتمند او در «افعی تهران»، ابعاد مختلف بازی این بازیگر را در نقش «مرضیه امینی» ملقب به «افعی تهران» که یک این قاتل زنجیره‌ای است را بررسی می‌کنیم.
چهره‌پردازی
در «افعی تهران» با شمایلی بسیار متفاوت از مریلا زارعی روبه‌رو هستیم. صورتش پف دارد و هیچ اثری از ظرافت در صورتش نیست. چشم‌هایش توسی متمایل به آبی است و ابروهایی نامنظم دارد. لب‌هایش معمولا رو به پایین است که نشان از اندوهی عمیق و خستگی سال‌های زیاد می‌دهد. پلک‌هایش پف‌کرده و در اکثر مواقع هاله‌ای از اشک را می‌شود در چشم‌هایش دید. از قسمت اول سریال او را در جایگاه متهم دیده‌ایم. با لباس‌های زندان و یک روسری توسی ساده و چادر رنگی روی سرش.
کاراکتر
از ابتدای سریال، افعی تهران به عنوان یک قاتل زنجیره‌ای معرفی می‌شود که تا به حال هفت مرد آزارگر کودکان را به قتل رسانده است. پلیس با وجود تمام تلاش‌هایی که کرده، نتوانسته او را پیدا کند و همه یک‌جورهایی از زرنگی و قدرت او صحبت به میان می‌آورند. با این تفاسیر وقتی اولین‌بار مریلا زارعی را در جایگاه افعی تهران دیدیم، همه‌مان تعجب کردیم. او در جایگاه قاتلی قرار دارد که چهره‌ای به نسبت خشن دارد و موقع صحبت کردن درباره قتل‌هایش به هیچ‌عنوان ابراز پشیمانی نمی‌کند.
تنها نگرانی‌اش این است که پسرش با آزارهایی که دیده چطور مواجه می‌شود و بعدها او را چطور به یاد خواهد آورد. این شخصیت به اندازه کافی جذاب است و می‌توان گفت که بخش مهمی از ماجرا پیرامون مواجهه آرمان با این شخصیت پیش می‌رود. بخصوص اینکه در دیالوگی کاملا خصوصی می‌شنویم که آرمان در اینکه او یک قاتل زنجیره‌ای است شک می‌کند و به همین دلیل هنوز نمی‌دانیم واقعا افعی تهران هست یا نه.
بازی
مریلا زارعی در نقش افعی تهران سعی می‌کند رفتاری سرد و بی‌روح از خودش بروز دهد. گریم باعث شده ظرافت خاصی نداشته باشد و مقتدر و خشن به نظر برسد. اما بخش مهمی از شکل‌گیری این شخصیت به بازی او برمی‌گردد. او در نگاه و کلام بی‌تفاوت و بی‌حس به نظر می‌رسد. مضطرب و پریشان نیست. کم حرف می‌زند و بیشتر دیالوگ‌هایش درباره فرزندش است. جز مواقعی که نام پسرش به میان می‌آید و نگران آینده او می‌شود، گریه نمی‌کند و ضعف نشان نمی‌دهد. در نگاه و حالات و رفتارش رازی وجود دارد و مخاطب را به این فکر می‌اندازد که شاید تمام حرف‌هایش دروغ باشد اما در عین‌حال خشونتی در چهره‌اش وجود دارد که نمی‌توانیم احتمال اینکه افعی تهران است را رد کنیم.
نکته مثبت
زارعی چنان با این گریم و لباس و شمایلی که قرار است او را در قالب یک قاتل زنجیره‌ای نشان دهد خو گرفته و یکی شده که کاملا فراموش می‌کنیم درحال تماشای بازی یک بازیگر هستیم. غبار اندوه و رنج چنان به خوردش رفته که انگار واقعا سالیان سال است تنفر را در دلش کاشته و بعد از هر قتل، بخشی از انسانیتش را از دست داده و حالا در تمام وجودش فقط یک دریچه احساسی را به سمت فرزندش باز گذاشته است.
زارعی کاملا با تمام وجودش این شخصیت را درک می‌کند و همین مسئله برگ برنده اصلی بازی اوست. هنوز اطلاعات کمی درباره او می‌دانیم. باید صبر کنیم سریال پیش برود و در ادامه ببینیم این شخصیت چه ابعاد تازه‌تری پیدا خواهد کرد.