آنچه در این مطلب از آرتیها می‌خوانید معرفی پوشش عرب‌زبانان ایرانی در خوزستان است که البته انتخاب این پوشش در زندگی روزمره به‌خصوص در میان جوانان کمتر مورد پسند است. اکثریت زنان عرب به سبکی محافظه‌کارانه لباس می‌پوشند. فرهنگ عرب زبانان بسیار غنی و شگفت‌انگیز است. به دلیل رسمی بودن دین اسلام در بیشتر این ممالک زنان لباس‌هایی می‌پوشند که صورت و موهایشان را بپوشاند. البته تعداد کشورهای مختلف که به کشورهای عربی شناخته می‌شوند باعث تنوع در مدل لباس پوشیدن به چشم بخورد.
پوشش مردان عرب
«ثوب» یا «دشداشه» رایج‌ترین پوشاک عرب‌ها برای مردان است. آنها این لباس بلند را به همراه دستاری به عنوان «گتره» که بر سر می‌گذارند، می‌پوشند. دشداشه لباسی است یکسره و بلند تا مچ پا و معمولاً سفید رنگ برای اینکه در تابستان‌های گرم منطقه، خنک باشد. این لباس در دو نوع عراقی (یقه‌دار) و خلیجی یا اماراتی (بدون یقه) وجود دارد.
«چفیه» یا «کوفیه» بخشی دیگری از لباس مردم این منطقه است؛ نوعی سربند که روی سر گذاشته می‌شود تا از سر، چشم و دهان در برابر آفتاب محافظت کند. برای نگه‌داشتن چفیه روی سر نیز از حلقه‌ای سیاه‌رنگ به عنوان «عقال» استفاده می‌کنند.
از دیگر لباس‌های اعراب «بشت» یا «خاچیه» است که از جنس نخ پشمی نازک تهیه شده و روی دشداشه می‌پوشند. نوع دیگری از «بشت» به نام «مزویه» شناخته می‌شود که جنس آن از پشم ضخیم است که در زمستان‌ها می‌پوشند. حاشیه‌های «مزویه» را با استفاده از تورهای طلایی‌رنگ حاشیه‌دوزی می‌کنند.
معمولا سادات از «چفیه»های مشکی یا سبز و دیگر افراد از رنگ‌های سفید یا ترکیب سفید و سیاه استفاده می‌کنند. البته برخی هم چفیه را روی سر نمی‌بندند و آن را دور گردن یا روی شانه می‌گذارند.
پوشش زنان عرب
یکی از شاخصه‌های پوشاک زنان عرب شالی است سیاه رنگ که با عنوان «شیله» شناخته می‌شود. یک روسری نازک از جنس ابریشم یا نخ خالص که سر و سینه را می‌پوشاند. این روسری با قلابی از جنس طلا یا نقره به نام جُلاب روی سر محکم می‌شود. «فوطه» و «جز» از گونه‌های شیله هستند.
زنان میانسال نیز از «عُصابه» در پوشش خود استفاده می‌کنند. «عُصابه» پارچه‌ای سیاه رنگ از جنس ابریشم یا کتان است. در این حالت شیله زیر عصابه قرار می‌گیرد. معمولا در مراسم‌های عزاداری اکثر زنان از «عُصابه» استفاده می‌کنند و برای غم و اندوه خود روی آن مقداری گِل می‌مالند.
اندازه عصابه به عواملی مانند سن، قشر اجتماعی و سادات بودن زنان وابسته است. درواقع هرچه سن زن بیشتر باشد یا متعلق به طبقه‌ی اجتماعی بالاتری بوده یا از خاندان سادات باشد، به دورهای عصابه افزوده می‌شود. عصابه‌های بزرگ‌تر نشان‌دهنده منزلت اجتماعی فرد است.
چادری که زنان عرب‌زبان در مناطق جنوبی کشور به سر می‌کنند با چادر سایر نقاط متفاوت است. در دو طرف شانه‌های این چادر که آن را «عبا» می‌نامند، بریدگی‌هایی وجود دارد که دست از آن خارج می‌شود. زنان عرب معمولا زیر عبا لباس بلندی به نام «نِفنوف» به تن می‌کنند. شلوار زنان عرب نیز «الباس» نام دارد که فرقی با شلوارهای معمولی دیگر اقوام ایرانی ندارد. به‌جز اینکه در برخی مناطق پاچه‌ی شلوار تنگ و در بعضی مناطق گشاد می‌شود.
«پوشیه» نیز در گذشته بخشی از پوشش زنان عرب بود که این روزها کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. جنس آن از حریر است و به صورت توری می‌بافند. در میان زنان عرب خالکوبی دست‌ها و قسمت‌هایی از صورت به‌ویژه پیشانی و چانه، با توجه به شکل خاص آن به نوعی کنار پوشش آنها دیده می‌شود که مخصوص زنان عربی است که ازدواج کرده باشند.
در پایان
لباس‌های محلی علاوه بر آنکه نشان دهنده اصالت، تمدن و هویت شهرهای مختلف کشور هستند با توجه به اینکه در هر منطقه بر اساس اقلیم و شرایط جغرافیایی همان نقطه طراحی شده است، می‌توانند ویژگی‌های منحصر به فردی داشته باشند چنانچه لباس عرب‌زبانان حاشیه خلیج فارس و شهرهای جنوبی کشور کاملا متفاوت از لباس‌های ساکنان استان‌های شمالی است. هرچند که وجود رنگ‌های متنوع در این پوشش‌ها یکی از نقاط اشتراک لباس اقوام مختلف است.